X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

تا چه اندازه متعهّد باشیم ؟!

جمعه 21 مرداد 1390 ساعت 23:31

ادامه ی مبحث ِ آرک تایپ ِ دهنده : 

 

بسیاری از مواقع که دهندگی را در جمع انجام می دهیم ، در زیر ِ لایه های ِ آن ، در فکر ِ تائید گرفتن و خوب جلوه دادن ِ خودمان هستیم . از خود گذشتگی ِ مناسب به دهنده  دانش ِ عمیق تری از ارزش ها و تعهداتش می دهد . در حالیکه دهندگی ِ نامناسب باعث می شود هویت ِ خود را گُم کنیم و ظرفیت های واقعی ِ خود را نشناسیم . دهندگی ِ ناسالم ظرفیت ِ عشق ورزیدن و صمیمیت و لذت ِ عمیق بُردن را در ارتباط ، از ما می گیرد . در نتیجه فرد هویّت ِ دیگری را جایگزین ِ هویّت ِ خود می کند . 

 

دهندگی ِ واقعی وَندرری می خواهد . وَندرر مشخص می کند که ارزش های ما چه هستند و تعهّدات ِ ما تا چه اندازه است ؟ مرز ِ دهندگی کجاست ؟ 

 

تعهّد دو گونه است : 

 

۱- تعهّد نسبت به خود  ( آیا ما به خودمان مُتعهّد هستیم ؟ )

۲- تعهّد نسبت به دیگران ( تا چه اندازه به دیگران مُتعهّدیم ؟ ) 

 

من زمانی می توانم به دیگران متعهّد باشم که عمیقاً به خود مُتعهّد باشم .  

 

اگر به خود مُتعهّد باشیم :  

- خود را فراموش نمی کنیم . 

- خود را سرکوب نمی کنیم . 

- خود را نادیده نمی گیریم . 

- به خود ظلم نمی کنیم . 

- تلاش می کنیم که اعتدال پیدا کنیم . 

- تنها به یک بخش از وجودمان اهمیت نمی دهیم . 

- ...  

 

مُتعهّد بودن نسبت به دیگران ، بدون ِ تعهّد نسبت به خود بی معنی ست . در واقع کسانی که به شدّت به دیگران مُتعهّدند ، جبران ِ عدم ِ تعهّد را نسبت به خود انجام می دهند . حتی من اگر نسبت به خود تعهّد نداشته باشم ، تعهّد به خدا هم بی معنی ست . چون جزء ، خصوصیات ِ کُل را دارد . وقتی ما خود را نمی شناسیم چگونه خدا را بشناسیم ؟ وقتی نسبت به خود مُتعهّد نیستیم چگونه نسبت به خدا مُتعهّد باشیم ؟ 

 

عده ای از افراد به هیچ وجه تعهّدی نسبت به خود و دیگران ندارند که در واقع این افراد کودکانی اند که بالغ ِ خود را فراموش کرده اند . عده ای هم بسیار بیش از حد متعهّدند که این افراد هم تحت ِ فرمان های والد ِ درون ِ خویشند و باز هم بالغ را فراموش کرده اند . در هر دو حالت خود ( بالغ ) فراموش شده است . 

 

باید بدانیم که تا جائی به خودمان مُتعهّد باشیم که به خود و دیگران آسیب نزنیم . تا جائی به خود متعهّد باشیم که مانع ِ رُشد ِ خود و دیگران نشویم . همچنین تا اندازه ای به دیگران تعهّد داشته باشیم که در معرض ِ آسیب و زخم قرار نگیریم و خود را فراموش نکنیم . پدران و مادرانی که برای خودشان زندگی نکرده اند ، نه خود لذت می برند و نه اجازه ی لذت بُردن به فرزندان خود می دهند . آنها بچه های خود را تا آخر ِ عُمر اسیر ِ خود می کنند ، همانطور که خود یک عُمر اسیر ِ دیگران بوده اند . 

 

                                                                                        همچنان ادامه دارد... 

 

 

تَه نوشت ۱: تا بپیوندد به دریا کوه را تنها گذاشت 

رود رفت اما مسیر ِ رفتنش را جا گذاشت 

 

هیچ وصلی بی جدائی نیست این را گفت و رود 

دیده گُلگون کرد و سر بر دامن ِ صحرا گذاشت 

 

هر که ویران کرد ویران شد در این آتش سرا 

هیزم اول پایه ی سوزاندن ِ خود را گذاشت 

 

اعتبار ِ سربلندی در فروتن بودن است 

چشمه شد فواره وقتی بر سر ِ خود پا گذاشت 

 

موج راز ِ سر به مُهری را به دنیا گفت و رفت  

با صدف هایی که بین ِ ساحل و دریا گذاشت 

 

                                                          ( فاضل نظری )

 

 

del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo